Απέναντι από αυτό το παλιό αρχοντικό βρίσκεται η παιδική χαρά του χωριού. Θυμάμαι, ότι, όταν ήμασταν μικρότεροι, συνηθίζαμε να συγκεντρωνόμαστε εκεί να και να παίζουμε κρυφτό. Η αλήθεια είναι ότι αυτό γινόταν τον Σεπτέμβρη, όταν είχαμε βαρεθεί το <<γήπεδο>>, στο οποίο παίζαμε κάθε μέρα. Λόγω της τοποθεσίας του, λοιπόν, το παλιό αρχοντικό γινόταν συχνά η καλύτερη κρυψώνα.
Σήμερα, βέβαια, στο παλιό αρχοντικό δεν είχα κρυφτεί ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος από τους παλιούς μου φίλους. Σήμερα αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό τα κοτοπουλάκια. Από ποιόν κρύφτηκαν; Μα απ’ τον παππού μου, φυσικά, που δε μπορεί να βρει τρόπο να τα πιάσει.
Όταν ξεκίνησα από το σπίτι ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσω κάποιο από αυτά. Οι φωνές τους ακούγονταν μέσα στην αυλή του παλιού σπιτιού, η οποία ήταν γεμάτη από ξερά χόρτα, πέτρες και ξύλα. Παρολ’ αυτά δε μπορούσα να μη πάω, ήταν θέλημα του παππού.
Χρειάστηκε να μπω μέσα στην αυλή από τα πλαϊνά κάγκελα, τα σκαλιά που οδηγούσαν στην αυλόπορτα δεν υπήρχαν πλέον. Καταστράφηκαν τότε που αποφασίστηκε ότι ήταν αναγκαίο να διευρύνουν το δρόμο που περνούσε μπροστά από το σπίτι . Παραμέρισα το άγριο τριφύλλι, έπιασα τα σκουριασμένα κάγκελα και με ένα σάλτο βρέθηκα μέσα. Κράτησα για λίγο την αναπνοή μου και αφουγκράστηκα. Δε μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο εκτός από τα τιτιβίσματα των πουλιών και το οξύ, γαργαλιστικό τραγούδι του τζιτζικιού. Ίσων να έχουν κρυφτεί στις παλιές τουαλέτες σκέφτηκα.
Παλιά οι τουαλέτες βρίσκονταν έξω από το σπίτι, τοποθετημένες όσο το δυνατόν πιο απόμακρα, ώστε να περνάνε απαρατήρητες από τους επισκέπτες και τους περαστικούς. Το ίδιο απαρατήρητη περνούσε και η τουαλέτα αυτού του παλιού αρχοντικού, χτισμένη στην άκρη της αυλής και σκεπασμένη με το πυκνό φύλλωμα της γέρικης συκιάς.
Πλησίασα και κοίταξα μέσα. Χρειάστηκε να περιμένω αρκετά λεπτά για να συνηθίσουν τα μάτια μου στο σκοτάδι. Όταν πλέον μπορούσα να διακρίνω τα αντικείμενα στο εσωτερικό της είδα ότι πέρα από σκόνη και ιστούς αράχνης δεν είχε τίποτα άλλο. Κοίταξα σε κάθε γωνία, αλλά κανένα κοτοπουλάκι δεν ήταν εκεί.
Αποφάσισα να φύγω. Ίσως να μην υπήρχαν πλέον τα κοτοπουλάκια. Δεν είχε νόημα να τα ψάχνουμε. Έριξα μια τελευταία ματιά. Από το σπασμένο παράθυρο το λιγοστό φως που έμπαινε χτυπούσε πάνω στη σκόνη και δημιουργούσε μία δέσμη φωτός. Θυμήθηκα τις ιστορίες με το ουράνιου τόξο και το θησαυρό, που βρίσκεται στο τέλος του. Πάντα ήθελα να ακολουθήσω το ουράνιο τόξο και να κερδίσω το πιθάρι με το χρυσό.
Ανεπαίσθητα, χαμένος μέσα στην ανάμνηση του παραμυθιού το μάτι μου ακολούθησε την πορεία της φωτεινής δέσμης και κατέληξε στο σκονισμένο πάτωμα. Μία λάμψη τράβηξε την προσοχή μου στο σημείο ακριβώς, που κατέληγε η δέσμη. Έσκυψα και άπλωσα το χέρι μου. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα ήταν κάποιο γυαλί, αλλά κάτι με έκανε να συνεχίσω την κίνησή μου. Πείρα στο χέρι μου το αντικείμενο που έλαμπε και βγήκα έξω για να το περιεργαστώ. Το σήκωσα ψηλά γυρίζοντάς το στον ήλιο και μόλις το είδα το έβαλα αμέσως μέσα στην τσέπη μου με μια απότομη κίνηση.
Εκείνη τη μέρα όλοι μου έκανα παρατήρηση για το γεγονός ότι είχα συνέχεια το χέρι μου στην τσέπη. Απλά ήθελα να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί... Η μόνη απόδειξη για υποψίες και ελπίδες που χρόνια έτρεφα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου