το σπιτάκι ημέρα 1η

Στην πρώτη μου περιπλάνηση στο Βάρος τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία. Αυτό το παλιό αρχοντικό ήταν το αντίπαλο και κατά καιρούς συμμαχικό σπιτάκι. Και όταν λέμε σπιτάκι δεν εννούμε κάτι άλλο παρά από ένα τόπο που σαν παιδιά οριοθετούσαμε και προσπαθούσαμε να προστατεύσουμε, να ομορφίνουμε, να εξερευνίσουμε. Ήταν γενικά το στέκι μας, όπου περνούσαμε τις καλοκαιρινές διακοπές μας. Αυτό το σπιτάκι που φαίνεται στην εικόνα φιλοξενούσε το Γιώργο κυρίως και κατά καιρούς διάφορα άλλα παιδιά του χωριού. Το παιχνίδι βέβαια γίνονταν έξω από το σπίτι στη μικρή αυλή. Το παιχνίδι συνήθως περιελάμβανε την κατασκευή φαγητών από λάσπη και μάλιστα κυρίως τυριών. Τα αυτοσχέδια φουρνάκια από τούβλα ήταν επίσης πολύ δημοφιλή. Τα τούβλα τα πέρναμε από τα μισογγρεμισμένα σπίτια τα οποία αυθονούν στο Βάρος. Πρόσφατα ο Γιώργος μου είπε ότι μπήκε για πρώτη του φορά στο εσωτερικό του παλιού σπιτιού. <<Ο κάτω όροφος δε διαφέρει σε τίποτα από αυτόν ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού>> μου είπε. <<Αυτό που με εντιπωσίασε ήταν ο δεύτερος όροφος... Μια τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη με βιβλία, όμορφες πολυθρόνες και ένα τζάκι που ακόμα θύμιζε κάτι από την παλιά του αίγλη>> <<Όπως μου τα λες είναι σαν...>><<Σαν να μη πάτησε κανείς το πόδι του εκεί από τότε που έφυγαν. Ναι μάλλον έτσι πρέπει να είναι. Πάνω στο τραπέζι ένα βιβλίο ανοικτό και το τραπεζομάντιλο στρωμένο>>.

<<Γεια σας παιδιά >> Μας διέκοψε ο αδερφός μου <<Τί κάνετε?>>.

Το βλέμα του Γιώργου είχε παραμείνει απλανές όταν χωριστήκαμε.....