Όταν ο ήλιος κρύβεται για ακόμη μία φορά απορώ αν θα το κάνει αυτό και αύριο γιατί ίσως να μην υπάρχουν πολλά ηλιοβασιλέματα. Δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω είναι ότι κανείς από μας δεν μπορεί να υποσχεθεί στον άλλο ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα. Όλα κενά στα ξέρω του ανθρώπου και όλα θολά. Ποτέ δεν άκουσα κάτι σίγουρο από ένα στόμα ανθρώπου, ακόμα και αυτό το σ αγαπώ ποτέ δεν είναι απόλυτο.
Εδώ στο Βάρος έχει ωραία ηλιοβασιλέματα… μα για πες μου τι είναι αυτό που κάνει ωραία την έξοδο του ήλιου; Ίσως ο ίδιος ο ήλιος, ίσως το χρώμα τα ουρανού μα πάντα το μεγαλείο της στιγμής. Εγώ μικρός και ασύμαντος κοιτάζω το γίγαντα ήλιο να πέφτει. Μα πόσες φορές θα πρέπει να με δουν για να το καταλάβουν; Και αν πέφτω πάλι ορθώνομαι και ξαναλάμπω πάλι, η λάμψη όμως δεν κρατά για να δοξάσω την αθανασία μου. Μη βιάζεσαι να ανεβείς στου μεσημεριού την ώρα γιατί κατηφορίζεις γρήγορα από κει και πέρα. Αχ αυτό το κατέβασμα, τόσο γρήγορο, τόσο ταπεινό, στολίζει πάντα και μένα και σας και όλους με ταπείνωση.
Ανοίγω τα μάτια και… να ανοίξουν άλλο δεν μπορούν, θα νιώθεις ακόμα ότι θες να βλέπεις πιο πολλά αν είναι όλα τέτοια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου