Αγιόχωμα Ημέρα 10η

__Όταν χτύπησε το τηλέφωνο το σήκωσε η μαμά. Την άκουσα να λέει: << Αλήθεια; Θα έρθετε αύριο; Θα φέρετε και τα παιδιά σας; Πόσο θα κάτσετε; Όλο το καλοκαίρι; Ωραία, θα κάνουν παρέα τα παιδιά με τα δικά σας. __Η συνομιλία αυτή με εντυπωσίασε. Κατάλαβα ότι αύριο θα έφταναν τα παιδιά κάποιων γνωστών και ήταν πολύ πιθανό να κάνουμε παρία μαζί τους για όλο το καλοκαίρι. Ανυπομονούσα να δω πώς θα ήταν οι νέοι μας φίλοι. __Όταν ξανακούστηκε ο χτύπος ενός τηλεφώνου αμέσως κατάλαβα ότι προέρχονταν από το σπίτι του παππού μου. Αστραπιαία ήρθαν στο μυαλό μου όλα όσα είχαν συμβεί τις τελευταίες μέρες και έτρεξα αμέσως στο σπίτι του (που δεν απείχε πάνω από 30 μέτρα από το δικό μου) για να δω αν το τηλεφώνημα έδινε μια νέα κατεύθυνση στην εξέλιξη των πραγμάτων. ___Αφού έφτασα κατάλαβα ότι ο παππούς μου μιλούσε στις κυρίες Χίλεσμπαχ. Ήταν δύο δίδυμες αδελφές που είχαν περίπου την ίδια ηλικία με τον παππού μου. Οφείλω να προσθέσω ότι ο παππούς μου τις ένιωθε πολύ καλές φίλες του, όπως άλλωστε και αυτές ένιωθαν το ίδιο για τον παππού μου. ___Μόλις τελείωσε τη συζήτηση στο τηλέφωνο, με χαιρέτισε και συνέχισε να πίνει το γάλα του μέσα στο οποίο είχε βουτήξει σταρένια παξιμάδια και μπόλικη ζάχαρη. Φαινόταν πού χαρούμενος που είχε μιλήσει με τις αγαπημένες του φίλες. Ήξερα ότι τις τελευταίες μέρες γινόμουν ενοχλητικός με τις συνεχείς ερωτήσεις μου, αλλά δεν άντεξα στον πειρασμό να ρωτήσω κάτι ακόμα. - Παππού, εσύ πώς και δε ξέρεις πού βρίσκεται αυτή θεραπευτική λάσπη, η Λήμνια Γη; - Ο δικός μου ο παππούς, όπως και ο πατέρας μου γνώριζαν ότι εξαιτίας των τεράστιων κερδών από αυτή τους τη δραστηριότητα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να μου φανερώσουν το μυστικό γιατί τότε θα γινόμουν στόχος για τους τυχοδιώκτες και για τις ανταγωνίστριες φαρμακευτικές εταιρίες. Έτσι δε μου είχαν πει τίποτα. Βέβαια, σχετικά με το αγιόχωμα - έτσι το ονόμαζαν οι παλιοί - κυκλοφορούσαν φήμες και εκτός της οικίας μας. Κάποια μέρα λοιπόν έτυχε να βρίσκομαι στο χωράφι του παπαΓιώργη. Με είχε πάρει ως εργάτη για να φορτώνω τα τσουβάλια, που βρίσκονταν στο χωράφι του, πάνω στο κάρο του και αυτός τα μετέφερε μέχρι το χωριό. Το χωριό δεν απείχε πάνω από 2 χιλιόμετρα, αλλά τα άλογα προχωρούσαν με αργό βηματισμό και έτσι αναγκαζόμουν να περιμένω περίπου μισή ώρα κάθε φορά στο χωράφι μέχρι να ξαναρθεί ο παπαΓιώργης για να του ξαναφορτώσω το κάρο. Αυτό θα συνεχιζόταν μέχρι να μεταφέρουμε όλα τα τσουβάλια στη μάντρα του παπαΓιώργη. Κάποια στιγμή ενώ καθόμουν πάνω σε μία πέτρα μασουλώντας ένα στάχυ ήρθαν δύο καλοντυμένοι άντρες οι οποίοι μου είπαν ότι ήθελαν να μιλήσουν με τον παπά. Τους εξήγησα ότι θα επέστρεφε σε λιγότερο από μισή ώρα. Κάθισαν δίπλα μου και περίμεναν μαζί μου. Ανέφεραν ότι ή θελαν να χτίσουν ένα εκκλησάκι γιατί το είχαν τάξει στον Άγιο. Μετά από λίγο επέστρεψε και ο παπαΓιώργης, οι ξένοι τον πλησίασαν κι άρχισαν να μιλάνε μαζί του. Μιλούσαν για αρκετή ώρα, τον χαιρέτησαν και φύγανε. Έπειτα καθώς ξαναρχίσαμε να φορτώνουμε με ρώτησε αν μου είχαν πει τίποτα όση ώρα περιμέναμε. Αφού του απάντησα αυτός συνέχισε: __ << Ξέρεις παιδί μου αυτοί οι Γερμανοί και οι Τούρκοι - γιατί Γερμανοί ήταν αυτοί που είδες - δε συνηθίζουν να κάνουν τάματα χτίζοντας εκκλησίες. Αντίθετα τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι χτίζουν εκκλησάκια και εξωκλήσια για να κάποια περιοχή . Ακριβώς στην περιοχή που μου ζήτησαν να χτίσουν ένα εκκλησάκι πριν κάποια χρόνια είχα δει ένα γέροβοσκό να καταπίνει μία μικρή σφαίρα από λάσπη που την είχε ζυμώσει με τα δάκτυλά του βάζοντας λίγα αγιασμό. Από αυτό κατάλαβα ότι η περιοχή αυτή είχε αγιόχωμα, τη θεραπευτική λάσπη>>.
__Δε ξαναμιλήσαμε με το παπαγιώργη για το θέμα αυτό, αλλά παρολ αυτά το εκκλησάκι χτίστηκε και νομίζω ότι το λένε Χριστό.
- Πού βρίσκεται;
- Είναι στο δρόμο, όπως πηγαίνουμε για το Κότσινα, λίγο πιο πριν από τη δεύτερη αριστερή στροφή για το Κότσινα, απ τα δεξιά του δρόμου, στους πρόποδες ενός μικρού λόφου.
- Κατάλαβα, ξέρω που βρίσκεται.
___Το υπόλοιπο της μέρα κύλισε αρκετά βαρετά. Η υπερβολική ζέστη μας είχε κλείσει στο σπίτι μας και δε ξέραμε πώς να περάσουμε την ώρα μας. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε το μεσημέρι για να φύγουμε από το σπίτι μας ήταν να πάμε στη θάλασσα, αλλά δυστυχώς είχε πάθει λάστιχο το ποδήλατό μου. Βαριόμουν αφόρητα να το φτιάξω, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή, έπρεπε να φτιαχτεί αν ήθελα να απαλλαχτώ από τη βαρεμάρα και την εκνευριστική ζέστη. Τελικά το ποδήλατο ήταν έτοιμο πιο γρήγορα απ όσο περίμενα. Ήμουν πανέτοιμος για να πάω στη θάλασσα. Ξύπνησα τον αδελφό μου που είχε πέσει ήδη δια ύπνο και του πρότεινα να πάμε στη θάλασσα. Η έκφραση του προσώπου του ήταν σαν να έλεγε << αυτό είναι το χειρότερο πράγμα που, θα μπορούσες να μου πεις αυτή τη στιγμή >>, αλλά ευτυχώς δέχτηκε να έρθει μαζί μου. Η πιο κοντινή θάλασσα ήταν η παραλία του Κότσινα , η οποία αποτελούσε και τη μόνη επιλογή αν θέλαμε να πάμε με το ποδήλατο. Απολαύσαμε τη διαδρομή. Στη Λήμνο δεν υπάρχουν δέντρα και αυτό σου επιτρέπει να έχεις ορατότητα σε απίστευτα μεγάλη απόσταση. Το μάτι μας έβλεπε ξανθά χωράφια, καταπράσινα κλίματα και ένα μεγάλο κομμάτι θάλασσας στολισμένο γύρο, γύρο με βράχια και ασβεστωμένα εκκλησάκια. Στο δρόμο είπα στον αδερφό μου όλα όσα μου είχε αφηγηθεί ο παππούς και αποφασίσαμε να πάμε αμέσως στο εκκλησάκι, για να το δούμε από κοντά. Λίγο πριν την πρώτη στροφή για το Κότσινα το είδαμε να αχνοφαίνεται ανάμεσα στους κίτρινους ξερό-λόφους. Αλλάξαμε πορεία ακολουθώντας το σταυρό στην κορυφή, που φαινόταν ολοκάθαρα. Φτάσαμε παράλληλα με το εκκλησάκι, αλλά δε βλέπαμε κάποιο δρόμο να διασχίζει τα χωράφια που μας χώριζαν σε μια απόσταση περίπου 200 μέτρων από αυτό. Ευτυχώς μετά από λίγο ανακαλύψαμε ένα αγροτικό δρόμο που είχε κατασκευαστεί πρόσφατα και οδηγούσε, όχι κατευθείαν στο εκκλησάκι, αλλά αρκετά κοντά του. Νιώσαμε πολύ τυχερού και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλο. Ο δρόμος απείχε 100 μέτρα από το εκκλησάκι αλλά απ τη μεριά του δρόμου αυτού, το χωράφι δεν είχε παρά μόνο μικρά χορτάρια σι αντίθεση με τα ψηλά στάχια που χωρίζουν το εκκλησάκι απ την άσφαλτο. Έτσι καταφέραμε να φτάσουμε επιτέλους. Μπήκαμε και προσκυνήσαμε. Το καντήλι ήταν αναμμένο, οπότε μάλλον κάποιος θα το επισκέπτεται. Ήταν όπως όλα τα άλλα εκκλησάκια. Ένα μικρό ιερό το οποίο χωρίζεται με ένα μικρό τέμπλο από το υπόλοιπο μικρό κυρίως χώρο. Η εικόνα της Παναγίας βρίσκεται αριστερά της κύριας πύλης του ιερού (και δεξιά της βοηθητικής πόρτας). Αριστερά από την κύρια πύλη βρίσκονται κατά σειρά οι εικόνες του Χριστού, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και η εικόνα του ναού από την οποία παίρνει και το όνομά του. Στη συγκεκριμένη εκκλησία ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως του Χριστού, γι αυτό είχε πάρει και το όνομα Χριστός η εκκλησία όπως μου είχε πει ο παππούς.
___Σύμφωνα, λοιπόν με όσα μου είχε πει ο παππούς, το αγιόχωμα ήταν το χώμα που βρισκόταν γύρο, γύρο από το μικρό αυτό εκκλησάκι. Ρώτησα τον αδελφό μου αν ήταν εντυπωσιασμένος με την ανακάλυψή μας. Μου είπε ότι δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου. Εγώ χαμογέλασα και πείρα μία πέτρα από κάτω.
- Τί θα κάνεις την πέτρα; Για το χώμα δεν ήρθαμε;
- Ναι, αλλά πώς θα μεταφέρω το χώμα; Δε μπορώ. Αλλά αντίθετα μπορώ να μεταφέρω την πέτρα που έχει πάνω της και το χώμα.
- Καλά, εσύ ξέρεις.
___Κατάλαβα ότι δεν τον ένοιαζε και πολύ το όλο θέμα. Πήραμε τα ποδήλατά μας και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Κάναμε το μπάνιο μας και η μετά συνέχισε να κιλάει με τους συνηθισμένους ρυθμούς της...

varostory
by adamhbl next