τον παππού μου για να μου πει επιτέλους κάτι παραπάνω για όλα αυτά τα παράξενα πράγματα που ένιωθα να συμβαίνουν. Ετοιμάστηκα γρήγορα, έκλεισα την αυλόπορτα του σπιτιού μου πίσω μου και ξεκίνησα. Ο ήλιος δεν είχε ανέβει ακόμα ψηλά Στην πραγματικότητα μόλις τώρα άρχιζε να διακρίνεται ανάμεσα από τις καμπύλες των μικρών λόφων.
____Βρήκα τον παππού να περιποιείται τα λουλούδια του κήπου του. Οι σαρδελιές, τα κρινάκια, οι βιολέτες, τα χρυσάνθεμα, ο φουντωτός βασιλικός, όλα απολάμβαναν την περιποίηση που τους χάριζε με τόση αγάπη.
- Καλημέρα.
- Καλημέρα. Σε περίμενα. Κάτσε να σου πω λοιπόν...
Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε: Όπως σου είπα και την προηγούμενη φορά τώρα καταλαβαίνω πολλούς από τους μύθους που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά. Τα μάτια της Μαρούλας λοιπόν....
- Τα μάτια της Μαρούλας;
- Ναι. Τα μάτια της Μαρούλας. Αυτά τα μπρούντζινα μάτια κάτι κρύβουν. Δε το πίστευα όταν μου το έλεγαν πιο παλιά αλλά τώρα το πιστεύω. Τώρα πιστεύω πολλά απ όσα έλεγαν οι παλιότεροι. Λοιπόν άκου. Είχα πάει στο καφενείο στο καφενείο μια μέρα.... Παλιότερα συνήθιζα να πηγαίνω συχνότερα απ οτι τώρα. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχα τοποθετήσει το άγαλμα της Μαρούλας στο Κότσινα. Καθίσαμε στο καφενείο και μιλούσαμε για τις αδυναμίες της κυβέρνησης όταν είδαμε να έρχεται ο τρελοΣωτήρης. Λοιπόν παιδί μου αυτό που λένε από τρελό και απο μικρό μαθαίνεις την αλήθεια ισχύει. Ο τρελοΣωτήρης κάθισε κοντά μας.
- Η Μαρούλα είναι σημάδι
- Τί λες βρε τρελοΣωτήρη πάλι!
- Τι βάλαν για σημάδι
- Να σημαδέψουν τί;
- Για να σημαδέψουν να να σημαδέψουν το θησαυρό.
Όλοι τότε αρχίσαμε να γελάμε και να τον κοροϊδεύουμε Τον θυμάμαι, είχε στεναχωρηθεί πολύ εκείνη τη μέρα. Ο τρελοΣωτήρης ήταν ψηλός και αδύνατος. Γύριζε ξυπόλυτος με ένα παλιό παντελόνι και ένα ξεσκισμένο πουκάμισο, που το φορούσε από τότε που πήγαινε με τους Κουταλιανούς καπετάνιους να βρουν σφουγγάρια σε άγνωστα για μας μέρη. Ένιωσα πολύ άσχημα όταν τον είδα να φεύγει δακρυσμένος όπως ακριβώς ένα παιδί που δε το πιστεύουν οι φίλοι του. Μετά από μέρες που τον ξαναείδα αποφάσισα να του ζητήσω συγγνώμη για τη συμπεριφορά μας. Ο τρελοΣωτήρης γαμογέλασε πλατιά και με ρώτησε με λαχτάρα <<Με πιστεύεις;>> . Του απάντησα ναι αν και δεν τον πίστευα καθώς δεν ήθελα να ξανανιώσει άσημα ούτε αυτός αλλά ούτε και εγώ. Τότε μου σφίγγει το χέρι και μου λέει <<τα μάτια της Μαρούλας κοιτούν το θησαυρό>>.
____Στην κατασκευή και κυρίως στην τοποθέτηση συμμετείχαν (όχι και τόσο τυχαία όπως καταλαβαίνω τώρα) ο πατέρας μου και ο δάσκαλος.
____Όπως σου είχα πει ο παππούς μου ξέροντας που βρίσκεται η θεραπευτική λάσπη, η λήμνια γη, ήταν ο σημαντικότερος συνεργάτης της φαρμακευτικής εταιρίας, που με έδρα της τη Σμύρνη εκμεταλλευόταν αυτό το σπάνιο προϊόν Έκαναν εξαγωγές σε όλα τα μέρη του κόσμου. Η ζήτηση ήταν τρομερή και ευτυχώς η Λήμνια γη αν και βρισκόταν μόνο σε ορισμένα μέρη που τα ήξερε μόνο ο παππούς μου ήταν άφθονη.
____Κανείς δεν εμπόδιζε τα τεράστια κέρδη αυτής της εταιρίας όπως και κανείς δεν ήξερε για τη δουλειά του παππού μου. Όλα κυλούσαν, όμως όλο και χειρότερα από το 1918 και μετά. Οι νεότουρκοι είχαν καταφέρει να σπείρουν το μίσος για τους έλληνες που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία. Ο κύριος Νίκος, ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της εταιρίας ήταν σχεδόν πάντα ανάμεσα στις ιστορίες που μας αφηγόταν ο παππούς μου. Γνωριζόντουσαν από την παιδική ακόμα ηλικία.
____ Τα καλοκαίρια τα παιδιά από το νησί περνούσαν με καράβια στη Μικρά Ασία για να δουλέψουν. Ήταν τόσο μεγάλη η παραγωγή σιταριού που η έλευση εργατών από τα νησιά του Αιγαίου ήταν απαραίτητη. Τότε ήταν που γνωρίστηκε ο κύριος Νίκος με τον Παππού μου. Ο παππούς μου θα πνιγόταν αν δεν ήταν εκεί ο κύριος Νίκος που ήταν παιδί ακόμα, όπως και ο παππούς μου. Είχε αναποδογυρίσει η βάρκα όπου ήταν μέσα ο παππούς μου με το μπαμπά του και το μικρό του αδελφό. Πέσαν και οι τρεις στη θάλασσα. Και τα δύο τα μικρά παιδιά δεν ήξεραν ακόμη να κολυμπούν καλά και πάλευαν να κρατηθούν με δυσκολία στην επιφάνεια Ο πατέρας τους δε μπορούσε να τραβήξει και τα δύο τα παιδιά έξω και διάλεξε να μεταφέρει μέχρι την ακτή το μικρότερο παιδί. Σίγουρα αυτό ήταν μία τραγική απόφαση, αλλά δε μπορούσε να κάνει κάτι άλλο. Τότε ο Νίκος που έτυχε να ήταν εκεί κοντά είδε τον παππού μου να πνίγεται και αμέσως φώναξε τον μπαμπά του, αυτός έπεσε στο νερό και τελικά έτσι σώθηκε ο παππούς μου. Από τότε ένιωθε πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη για το Νίκο και τον επισκέπτονταν κάθε καλοκαίρι. Γίναν οι καλύτεροι φίλοι.
_____Σαν διευθυντής και ιδιοκτήτης της εταιρίας ο κύριος Νίκος ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε τον επερχόμενο διωγμό του 1922 και φρόντισε να βγάλει όλα τα κέρδη της εταιρίας του από την τράπεζα και να τα μεταφέρει σε ένα πιο ασφαλές μέρος. Έτσι από το 1919 σε στενή συνεννόηση με τον παππού μου άρχισαν να μεταφέρουν τεράστια ποσά σε χρυσές λίρες στο μέρος που το θεωρούσαν περισσότερο ασφαλές για εκείνη τη στιγμή. Έτσι εξηγείται ο θόρυβος που ακούγαμε κάθε βράδυ κάτω από το σπίτι και η τοποθέτηση του αγάλματος της Μαρούλας. Πράγματι τα μάτια της κοιτούσαν στο πρώτο μέρος που έθαψαν το θησαυρό. Το δεύτερο μέρος ήταν κάτω από το σπίτι μας.
- Ουάου!!! Και εσύ παππού πώς τα έμαθες όλα αυτά;
- Μώλις μου είπε όλα αυτά ο άγνωστος άνδρας μου θύμισε ότι πριν πεθάνει ο πατέρας μου μου είχε πει ότι είχε αφήσει ένα έγγραφο κλειδωμένο στη παλιά αποθήκη, σε ένα μέρος που μου είχε δείξει όταν ήμουν ακόμα μικρό παιδί. Ευτυχώς δεν είχα ξεχάσει αυτή την εικόνα και έτσι βρήκα καλά κρυμμένο το γράμμα, κιτρινισμένο πια σε πολύ άσχημη κατάσταση. Μέσα τα έγραφε όλα.
- Και γιατί δε το είχες ανοίξει νωρίτερα.
- Την περιουσία μας την είχε είδη μοιράσει και οπότε δε περίμενα να βρω κάποια διαθήκη. Παράλληλα ο πατέρας μου μου είχε αφήσει την εντύπωση ότι δεν έκρυβε κάποιο μυστικό. Έτσι θεωρούσα ότι το γράμμα δεν θα ήταν κάτι που άξιζε τον κόπο και χρόνο με το χρόνο το ξέχασα.
- Φοβερό! Και τώρα τί θα κάνεις;
- Δε ξέρω μάλλον θα είναι δύσκολο, μάλλον αυτός ο άνδρας ξέρει για το θησαυρό και φοβάμαι ότι από πίσω του υπάρχουν πολύ ισχυρά πρόσωπα.
varostory
by adamhbl next
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου