το ποδήλατο Ημέρα 8η

varostory
Μερικές φορές νιώθεις το χρόνο να κιλάει πολύ αργά. Είναι οι στιγμές αυτές που τις θεωρείς ανούσιες μόνο και μόνο γιατί δεν είναι αυτό που περιμένεις. Αυτές οι στιγμές σαν από αντίδραση κάναν συμφωνία με το χρόνο και αποφάσισαν να κρατούν πολύ... να μοιάζουν ατελείωτες. Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που τελικά αυτές οι υποτιμιμένες στιγμές δε χρειάζεται να κάνουν καμιά συμφωνία. Είναι αυτές οι στιγμές που αν και δε το περιμένεις μένουν βαθιά χαραγμένες μέσα σου.
Ανυπομονούσα να επισκεφθώ τον παππού μου για να δώσει μερικές απαντήσεις στις έντονες απορίες που μου είχε δημιουργήσει η χθεσινή συζήτηση. Ο χρόνος δε κυλούσε όσο γρήγορα όσο θα ήθελα και αποφάσισα να εξερευνήσω με το πρώτο φως του ήλιου το ξεχασμένο κελάρι του σπιτιού. Ήταν ως συνήθως: μαγικό, αμίλητο, μυστηριώδες. Τα πράγματα σαν να είχαν τοποθετηθεί από μόνα τους στη θέση που ήθελε το καθένα κουβαλούσαν μαζί τους μια ιστορία, αλλά δε μιλούσαν ποτέ, λες και ξέραν ότι αυτό ήταν το καλύτερο. Είτε λίγο είτε πολύ όμως πάντα ψιθυρίζουν κάτι βαθιά μέσα σου.
Ξαφνικά ακούω ένα απαλό χτύπημα στη πόρτα.
- Καλημέρα.
- Γεια.
- Είμαι η Αντριάννα.
- Σε γνωρίζω;
- Δε νομίζω.
- Πού μένεις;
- Εδώ.
- Στο κελάρι;
- Ναι. Εδώ αποφάσισα να ζω, ανάμεσα σε τόσες άλλες αναμνήσεις.
Ένα ποδήλατο αποτελεί τον πόθο κάθε παιδιού. Δεν ήταν λίγος ο καιρός που ο πατέρας σου είχε δεχτεί το δώρο αυτό από το δικό του πατέρα. Του άρεσε να τρέχει και να νιώθει το αέρα στο μέτωπό του. Τα λουλούδια του αγρού στόλιζαν αυτές τις αξέχαστες βόλτες με το ποδήλατο και έκαναν τον πατέρα σου να νιώθει ελεύθερος. Κάποια μέρα οι κόκκινες παπαρούνες στους λόφους χάσαν το χρώμα τους και μαζί τους χάθηκε και το χαμόγελό μας. Σαν μαύρο ποτάμι ο Γερμανικός στρατός πλησίαζε όλο και περισσότερο το χωριό μας. Τρέξε του φωνάζω πάρε το ποδήλατο και κρύψου. Με κοίταξε τότε μου δίνει το ποδήλατο και μου λέει <<το βαρέθηκα- για να δω πόσο γρήγορα μπορείς να φύγεις >>. Πρόλαβα τους γονείς μου και φύγαμε μακριά μακριά. Ύστερα από χρόνια γύρισα και έδωσα πίσω το ποδήλατο που μου έσωσε τη ζωή. Από τότε είναι εδώ στο κελάρι.
Τράβηξα τα μάτια μου από το ποδήλατο και αναρωτήθηκα αν πράγματι είχαν συμβεί έτσι τα πράγματα. Κλείδωσα το κελάρι και μαζί μ αυτό την ανάμνηση της Αντριάννας. Η ώρα είχε περάσει, αλλά δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο για σήμερα. <<Καλύτερα να μου πει ο παππούς τα υπόλοιπα αύριο>> σκέφτηκα και απομακρύνθηκα........



varostory
by adamhbl
next